Foto: Evelyn Flores

Lassaque-Aurelia Foto-Foto- Evelyn Flores

Av Aurélia Lassaque

  

  

  

  

 

La bèla bala sola suls camins

per las estèlas e per la salvatgina.

Sas mans penjadas al cèl,

daissa lo vent la vesitar.

  

Son rire se mescla al cant d’aucèls de nuèch allucinats.

 

  

  

 

*

 


 

 

Lo fuòc esquinça los bombets.

  

Ronda de còsses en fusion per un balèti d’instruments mòrts.

 

  

  

 

*

 

 

 

 

Dins los camps las regas se cavan per aculhir lo galòp del bestial fugidís.

 

  

  

 

*

   

 

 

Esfinxes desfisant l’azur,

las ègas an desligada lor criniera d’alabastre

e empòrtan dins lor fugida lo Camin de Sant-Jaume.

 

 

  

 

*

 

 

 

 

Jaguda sus la tèrra estrementida,

la bèla sospira

quand limpan sus son còs alandat

de sèrps lubrics.

  

En garbas, amolonadas,

las nivols curiosas esperlongan la nuèch,

quand de sa boca s’escapa un raufèl sublim

que descabestra lo fólzer.

 

 

 

 

*

 

 

 

 

Lo bestial se retròba al temps qu’èra joine

e mèstre de sa natura,

al temps que parlava als rius e al vent

e que cantava la gèsta dels arbres

a las flors salvatjas meravilhadas.

 

 

 

 

*

 

 

 

 

Lo tròn ronca

coma un rire de titan

que talhvira las armas,

escrifa los teissuts,

e desliura los còsses.

 

Lo brandal es emmascat

per sos quites rebats

dins lo juòc dels còsses  mesclats.

 

La luna udola naut dins lo cèl

e son crit se pèrd dins la boca badanta del brasàs

 

 

/